- mmm. romantyk, mi trafiają się sami napaleni, mimo wszystko czasem chciałabym porozmawiać o nowej symfonii francuskiego kompozytora - przygryzła dolną wargę, nigdy nie zazdrościła, taka już była, ale cieszyła się, że żillowa, kogoś znalazła, więc uśmiechała się cały czas.

- właśnie, a jak tam twoja gra na pianinie? - spojrzała na nią uśmiechając się.

- zaniedbana, pośród tekturowych pudeł i tekstyliów, różnego rodzaju - szczwana bestia z tju była, więc projektowała ubrania czasami, odgarnęła włosy - czasem grywam, chociaż nie mam obecnie publiczności - wyszczerzyła się.

- ja zawsze lubiłam słuchać jak grasz. - uśmiechnęła się. - musisz mi, kiedyś zagrać. - podskoczyła na ławce, szczerząc się. spojrzała za siebie, na kawę, czy czasem jej nie rozlała, ale była cała na sowim miejscu.

- w takim razie zapraszam Cię w najbliższym czasie, albo przyjdź na romantyczną kolację z nim, a ja zagram, a potem subtelnie zniknę przez okno, coś w roli batmana - uśmiechnęła się - dobra to przyjdź kiedyś!

- jasne, na pewno przyjdę. - uśmiechnęła się. grzebiąc po torebce, w poszukiwaniu telefonu, na który przyszła kolejna wiadomość. odpisała i schowała telefon ponownie do torby. uśmiechnęła się do tju.

- w takim razie liczę na Ciebie - potarła dłonie, może miała nadzieje, że będzie jej cieplej, pojęcia o tym nie mam, spojrzała na nią pytająco.
- czy piszę do Ciebie nasz, znajomy nieznajomy - wystawiła jej język.

- jesteś wstrętna, - też wystawiła jej język, szczerząc się. - ale jeśli chodzi ci o markusa, w co nie wątpię, to tak. - zarumieniła się lekko,czego na szczęście zobaczyć nie mogła i uśmiechnęła się. wzruszyła ramionami, że niby to nic dla niej ważnego.

- jestem wstrętna zła tju, przynajmniej tobie się jakoś układa - przewróciła oczami, spoglądając na chodnik, nie był zbyt interesujący, więc przeniosła spojrzenie z powrotem na żill .

- no, ale u ciebie przecież, nie jest źle. - przygryzła dolną wargę, patrząc na nią niepewnie. sama już nie wiedziała, jak jest u złej tju!

- no nie wiem, jestem sama, ojciec stwierdził, że sama też za dużo wydaje, ogólnie skifa na całej linii - potarła policzek, jakoś machinalnie zdrapując lakier z paznokci.

- um. - przygryzła dolną wargę. - nie przejmuj się, mój też cały czas narzeka, na to, że przeze mnie jego konto bankowe, co miesiąc zmniejsza się o połowę, co wcale nie jest prawdą. - wzruszyła ramionami, bo prawda była taka, że zmniejszało się o jedną czwartą. um.

- no dobra wydaję dużo, ale to nie moja wina, że tak się dzieję, ale bez przesady, chyba jeszcze nie jest prze zemnie bankrutem - potarła prawą powiekę.

- oni zawsze przesadzają, taką mają rolę. - wzruszyła ramionami. próbowała to sobie wmówić od dwunastego roku życia, mimo tego, że ją to cholernie irytowało. - mój mi ostatnio powiedział, że jak tak dalej pójdzie to nie wystarczy mu na domek letniskowy, który chcę wybudować, jak przejdzie na emeryturę. myślałam, że pęknę ze śmiechu. - przewróciła oczami, bo ten domek już się budował.

- rodzice kochają fantazjować, a jeszcze bardziej na temat owych wydatków, które powodują ich bogu ducha winne dzieci - wyszczerzyła się, pocierając lewy policzek - mój ojciec stwierdził, że nie długo zostanie wegetarianinem, żeby oszczędzić na mięsie, a ja zawsze była wegetarianką, ale jakoś nie przysłużyłam się w wzbogaceniu - zaśmiała się.