- jeszcze nie. - pokręcił głową. - więc zrób, coś w tym kierunku. - mrugnął do niej. wykręcił śrubkę spod ławki i zaczął przewracać nią w rękach, zastanawiał się, co ma odpisać na owego esemesa od tju. - nie wiem, co myśleć, nie wiem, co czuję. - podrapał się po skroni, w drugiej ręce nadal przewracając śrubkę, taką małą.

- potrząsnę nim i powiem, że dobrze by było jakby już zaszył się domowym zaciszu, obraził by się - roześmiała się właściwie, bo wydawało jej się to dość komiczne.

zapatrzył się w śrubkę, po czym spojrzał na aurelię. jej śmiech wyrwał go z zadumy. - ale może jednak, by poskutkowało. - uśmiechnął się kącikowo.

- no nie wiem, ojciec twierdzi, że praca to jak jego druga żona, co mnie wydaje się śmieszne - miała dodać, że załosne, ale się powstrzymała, zabrała od niego śrubkę, spoglądając na nią.
- kolekcjonujesz śrubki, wykrecając je z ławek - wystawiła mu język.

- coś w tym rodzaju. - mrugnął do niej. - będę się zbierał. - przewrócił oczyma. - odprowadzić cię do domu? - spojrzał na nią, uśmiechając się kącikowo.

- nie, lepiej idź, mieszkam nie daleko, a ostatni autobus kursuje za kilka minut - cmoknęła jego kącik ust, machając do niego, bo zaczęła powoli odchodzić, stanęła na chwile.
- zadźwoń jutro, przekonasz mnie, że już wszystko w porządku - mrugnęła do niego i poszła sobie w siną dal.